κύπρος αγγλία η κύπρος ελευθερώθηκε από την αγγλία 16 αύγουστος 1960 κύπρος

by kwlwglw

σελίδα 164η

 

  • 16 Αύγ του 1960 (Τρίτη)
  • τελευταίος Βρετανός κυβερνήτης του, Σερ Χιου Φουτ

 

H Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος στις 16 Αυγούστου 1960, βάσει των Συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου (11 – 19 Φεβρουαρίου 1959), που υπέγραψαν οι δύο κοινότητες του νησιού και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις: Ελλάδα, Τουρκία και Μεγάλη Βρετανία.

  1. η κύπρος ελευθερώθηκε από την αγγλία 16 αύγουστος 1960
  2. August 16, 1960: Cyprus Gains Independence from Britain
  3. κύπρος αγγλία η κύπρος ελευθερώθηκε από την αγγλία αύγουστος 1960 κύπρος
  4. 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1960, Κύπρος. Τερματίζεται η Βρετανική κυριαρχία στην Κύπρο και ανακηρύσσεται η «Κυπριακή Δημοκρατία».
  5. κύπρος αγγλία η κύπρος ελευθερώθηκε από την αγγλία 16 αύγουστος 1960 κύπρος

Μετά από 82 χρόνια ως βρετανική αποικία, το νησί της Μεσογείου, η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο από τελευταίος Βρετανός κυβερνήτης του, Σερ Χιου Φουτ. Η νέα κατάσταση, που κατοικείται από Έλληνες και Τούρκους, είχε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΙΙΙ της Ελλάδα ως Πρόεδρό του, και Φαζίλ Κιουτσούκ της Τουρκίας ως Αντιπροέδρου του. [2]

 

Τα μεσάνυχτα της 15ης προς τη 16η Αυγούστου του 1960 η Κύπρος έπαψε να αποτελεί βρετανική αποικία και έγινε ανεξάρτητη Δημοκρατία. Στις 16 Αυγούστου ο τελευταίος Βρετανός κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ, σε επίσημη τελετή στη Βουλή των Αντιπροσώπων, παρέδωσε την εξουσία στον πρώτο Πρόεδρο της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄ και στον πρώτο της Αντιπρόεδρο Φαζίλ Κουτσιούκ, οι οποίοι είχαν αναδειχθεί στα ύπατα αξιώματα του κράτους στις πρώτες προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 13 Δεκεμβρίου 1959.

 

Οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας προβλέπουν τη σύσταση δύο αιρετών Κοινοτικών Συνελεύσεων, μιας ελληνικής και μιας τουρκικής, οι οποίες επιλαμβάνονται όλων των εκπαιδευτικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών θεμάτων των δύο κοινοτήτων.

H Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος στις 16 Αυγούστου 1960, βάσει των Συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου (11 – 19 Φεβρουαρίου 1959), που υπέγραψαν οι δύο κοινότητες του νησιού και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις: Ελλάδα, Τουρκία και Μεγάλη Βρετανία. Ευθύς εξαρχής, η Τουρκία υποδαύλιζε το μίσος στους Τουρκοκυπρίους κατά της ελληνοκυπριακής πλειονότητας στο νησί. Το Σύνταγμα της Κυπριακή Δημοκρατίας γρήγορα αποδείχθηκε ανεφάρμοστο κι έγινε η αιτία προστριβών ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Τη σύγκρουση αυτή καλλιεργούσε προς ίδιον όφελος και η Μεγάλη Βρετανία. Το χάσμα έγινε αγεφύρωτο μετά την τουρκοκυπριακή ανταρσία του 1963/1964.

 

Στις 20 Ιουλίου 1974 η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, με πρόσχημα το πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών (15 Ιουλίου 1974), που ανέτρεψε τον Μακάριο. Σήμερα κατέχει το 37% του εδάφους της Μεγαλονήσου. Στις 15 Νοεμβρίου 1983 ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων Ραούφ Ντενκτάς ανακήρυξε στα κατεχόμενα τη λεγόμενη Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου, η οποία αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία. Την 1η Ιανουαρίου 2004 η Κυπριακή Δημοκρατία, με άλυτο το εθνικό πρόβλημα, έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τέσσερα χρόνια αργότερα υιοθέτησε το ευρώ.

 

Στην Κυπριακή Δημοκρατία επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας είναι ο Πρόεδρος, ο οποίος εκλέγεται για πενταετή θητεία, με απεριόριστο δικαίωμα επανεκλογής. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορίζει και παύει τους υπουργούς του (τεχνοκράτες και όχι βουλευτές) και δεν εξαρτάται από την εμπιστοσύνη της Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία εκλέγεται κάθε τέσσερα χρόνια. Η Κύπρος είναι Προεδρική Δημοκρατία, σε αντίθεση με το πολίτευμα της Ελλάδας που είναι Προεδρευομένη Δημοκρατία, με διακοσμητικό Πρόεδρο και πανίσχυρο πρωθυπουργό, που εξαρτάται από την εμπιστοσύνη της Βουλής. Στην Κυπριακή Δημοκρατία προβλέπεται και θέση αντιπροέδρου, η οποία πληρώνεται από το τουρκοκύπριο και παραμένει κενή από το 1968.

 

Το κυπριακό πολιτικό σκηνικό διαμορφώνεται από τέσσερις μεγάλους κομματικούς σχηματισμούς: το «Δημοκρατικό Συναγερμό (ΔΗΣΥ), που καλύπτει το χώρο της Κεντροδεξιάς, το κεντρώο «Δημοκρατικό Κόμμα» (ΔΗΚΟ), τη σοσιαλδημοκρατική ΕΔΕΚ και το «Ανορθωτικό Κίνημα του Εργαζόμενου Λαού» (ΑΚΕΛ), ένα ιδιόρρυθμο κομμουνιστικό κόμμα, με ποσοστά, που ξεπερνούν το 30% στις βουλευτικές εκλογές και το καθιστούν αναλογικά το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα της Δύσης.

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/411#ixzz2MOqFX15o

August 16, 1960: On the stroke of midnight, Cyprus gains its independence from Britain after almost a century of rule by the British empire–and centuries of rule by previous empires, including the Ottoman, Byzantine, Roman, Greek, Egyptian, Persians, Assyrian and Phoenician. Britain had unilaterally annexed the island in 1904.

The British governor, Sir Hugh Foot, read a proclamation formalizing Britain’s part of the event. Outside the House of Representatives in Nicosia, the Cypriot capital, a 21-gun salute marked the hand-over.

 

For four years before independence, Cyprus, an island of some 500,000 people at the time, was torn by war involving Greece, Turkey and Britain. The death toll reached 502.

 

“Cyprus’ role has always been a uniting one,” Archbishop Marakios III, the Cypriot president and leader of the island’s Greek community, said on independence day. “Our island has not ceased to beam its beneficial radiation in all directions to bridge contrasts and to constitute a link and uniting factor in this neuralgic area of the world.”

 

Unity wouldn’t last. In 1974, the Greece’s military, right-wing junta, with the CIA’s backing, launched a coup against Makarios. The move triggered an invasion of the island by Turkey, which occupied the northern third of Cyprus. The island remains divided.

16 Αύγ του 1960: Με τα μεσάνυχτα, η Κύπρος αποκτά την ανεξαρτησία της από τη Βρετανία μετά από σχεδόν έναν αιώνα κανόνα από τη βρετανική αυτοκρατορία – και αιώνες του κανόνα από τις προηγούμενες αυτοκρατορίες, όπως η Οθωμανική, Βυζαντινή, Ρωμαϊκή, ελληνική, αιγυπτιακή, Πέρσες , Ασσυρίων και Φοινικικά. Βρετανία είχε επισυνάψει μονομερώς το νησί το 1904.

Ο Βρετανός κυβερνήτης, Σερ Χιου Φουτ, διαβάστε μια διακήρυξη επισημοποιεί μέρος της Βρετανίας από την εκδήλωση. Έξω από τη Βουλή των Αντιπροσώπων στη Λευκωσία, η πρωτεύουσα της Κύπρου, μια 21-όπλο χαιρετισμός σηματοδότησε την παράδοση.

 

Για τέσσερα χρόνια πριν από την ανεξαρτησία, η Κύπρος, ένα νησί περίπου 500.000 άνθρωποι εκείνη την εποχή, ήταν διχασμένη από τον πόλεμο που αφορούν την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Βρετανία. Ο αριθμός των νεκρών έφτασε 502.

 

«Ο ρόλος Κύπρος» υπήρξε πάντα μια ένωση μία, “Αρχιεπίσκοπος Marakios ΙΙΙ, ο Κύπριος πρόεδρος και ηγέτης της ελληνικής κοινότητας του νησιού, δήλωσε την ημέρα της ανεξαρτησίας. «Το νησί μας δεν έχει πάψει να δέσμη ευεργετική ακτινοβολία του προς όλες τις κατευθύνσεις στις αντιθέσεις γέφυρα και να αποτελέσει σύνδεσμο και ενωτικού παράγοντα σε αυτό το νευραλγικό τομέα του κόσμου.”

 

Η ενότητα δεν θα διαρκέσει. Το 1974, η στρατιωτική, η Ελλάδα της δεξιάς χούντας, με την υποστήριξη της CIA, ξεκίνησε ένα πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Η κίνηση αυτή προκάλεσε την εισβολή του νησιού από την Τουρκία, η οποία κατέλαβε το βόρειο τρίτο Κύπρος. Το νησί παραμένει διαιρεμένο.

August 16, 1960 (Tuesday)

 

Joseph Kittinger parachuted from a balloon over New Mexico at 102,800 feet (31,333 m). He set records, which stood for 52 years, for highest altitude jump; longest free-fall by falling 16 miles (25.7 km) over a period of 4 minutes and 38 seconds before opening his parachute; and fastest speed by a human without motorized assistance (320 mph).[16] On October 14, 2012, Felix Baumgartner of Austria (using Kittinger as his adviser) would break all of Kittinger’s records except for the longest duration for a free-fall, plunging 128,100 ft (39,045 m) in 4 minutes, 19 seconds.[17]

After 82 years as a British colony, the Mediterranean island of Cyprus was proclaimed independent by its last British Governor, Sir Hugh Foot. The new state, populated by Greek and Turkish people, had Archbishop Makarios III of Greece as its President, and Fazil Kutchuk of Turkey as its Vice-President.[2]

16 Αύγ του 1960 (Τρίτη)

Joseph Kittinger αλεξίπτωτο από αερόστατο πάνω στο Νέο Μεξικό 102.800 πόδια (31.333 μ). Έθεσε τα αρχεία, το οποίο ανήλθε για 52 χρόνια, για την υψηλότερη άλμα υψόμετρο? Μακρύτερη ελεύθερη πτώση με πτώση 16 μίλια (25,7 χλμ.) για μια περίοδο 4 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα πριν από το άνοιγμα του αλεξίπτωτου? Και γρηγορότερη ταχύτητα από έναν άνθρωπο χωρίς τη βοήθεια μηχανοκίνητων (320 mph). [16] στις 14 Οκτώβρη 2012, Felix Baumgartner της Αυστρίας (με τη χρήση Kittinger ως σύμβουλος του) θα σπάσει όλα τα αρχεία Kittinger του εκτός από τη μεγαλύτερη διάρκεια για μία ελεύθερη πτώση, βυθίζοντας 128.100 πόδια (39.045 μ) 4 λεπτά, 19 δευτερόλεπτα. [17]

Μετά από 82 χρόνια ως βρετανική αποικία, το νησί της Μεσογείου, η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο από τελευταίος Βρετανός κυβερνήτης του, Σερ Χιου Φουτ. Η νέα κατάσταση, που κατοικείται από Έλληνες και Τούρκους, είχε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΙΙΙ της Ελλάδα ως Πρόεδρό του, και Φαζίλ Κιουτσούκ της Τουρκίας ως Αντιπροέδρου του. [2]

Τα μεσάνυχτα της 15ης προς τη 16η Αυγούστου του 1960 η Κύπρος έπαψε να αποτελεί βρετανική αποικία και έγινε ανεξάρτητη Δημοκρατία. Στις 16 Αυγούστου ο τελευταίος Βρετανός κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ, σε επίσημη τελετή στη Βουλή των Αντιπροσώπων, παρέδωσε την εξουσία στον πρώτο Πρόεδρο της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄ και στον πρώτο της Αντιπρόεδρο Φαζίλ Κουτσιούκ, οι οποίοι είχαν αναδειχθεί στα ύπατα αξιώματα του κράτους στις πρώτες προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 13 Δεκεμβρίου 1959.

Στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας γίνεται σαφής διάκριση των τριών πολιτειακών εξουσιών. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο και το υπουργικό συμβούλιο, η δικαστική από τα δικαστήρια της Δημοκρατίας και η νομοθετική εξουσία από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τις Κοινοτικές Συνελεύσεις. Οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας προβλέπουν τη σύσταση δύο αιρετών Κοινοτικών Συνελεύσεων, μιας ελληνικής και μιας τουρκικής, οι οποίες επιλαμβάνονται όλων των εκπαιδευτικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών θεμάτων των δύο κοινοτήτων.

Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν την 31η Ιουλίου 1960 και στις 7 Αυγούστου 1960 έλαβαν χώραν οι εκλογές για την ανάδειξη των Κοινοτικών Συνελεύσεων. Οι εκλογές διεξήχθησαν με πλειοψηφικό σύστημα και με βάση την αποικιακή νομοθεσία. Ο αριθμός των βουλευτών, σύμφωνα με το σύνταγμα, οριζόταν στους πενήντα, από τους οποίους οι τριάντα πέντε (70%) εκλέγονταν από την ελληνική κοινότητα και οι δεκαπέντε (30%) από την τουρκική κοινότητα.

Η νεοσύστατη Βουλή αντιμετώπισε εξαρχής προβλήματα ομαλής λειτουργίας που πήγαζαν από τις αδυναμίες του συντάγματος. Το δοτό σύνταγμα της Κύπρου, που εκπονήθηκε από μια μικτή συνταγματική επιτροπή, παρόλο που διασφαλίζει τις βασικές ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών, εμπεριέχει διαιρετικά στοιχεία που αποτέλεσαν εξαρχής τροχοπέδη στην ομαλή πορεία και εξέλιξη του κράτους. Τέτοιες πρόνοιες είναι, ανάμεσα σε άλλες, το δικαίωμα αρνησικυρίας του Αντιπροέδρου της Δημοκρατίας, η εκλογή από τις δύο κοινότητες χωριστών δήμων στις πέντε κυριότερες πόλεις και η χωριστή πλειοψηφία Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων βουλευτών για την τροποποίηση του εκλογικού νόμου και για τη θέσπιση νομοθεσίας περί δήμων ή περί φόρων και τελών. Σύμφωνα με την τελευταία αυτή διάταξη μια μικρή μειοψηφία Τουρκοκύπριων βουλευτών έχει δικαίωμα να ανατρέψει τη θέληση της πλειοψηφίας. Το 1961 οι Τουρκοκύπριοι βουλευτές, κάνοντας χρήση του δικαιώματος αυτού, καταψήφισαν το νομοσχέδιο για παράταση του φορολογικού νόμου και στη συνέχεια το νομοσχέδιο περί φόρου εισοδήματος, με αποτέλεσμα να μείνει η Δημοκρατία χωρίς σχετική νομοθεσία για τέσσερα χρόνια.

Μετά τις διακοινοτικές ταραχές που σημειώθηκαν το Δεκέμβριο του 1963 οι δεκαπέντε Τουρκοκύπριοι βουλευτές αποχώρησαν και έκτοτε οι έδρες τους παραμένουν κενές. Αποχώρησαν επίσης όλοι οι Τουρκοκύπριοι που κατείχαν πολιτειακά αξιώματα ή θέση στο δημόσιο τομέα. Η Βουλή συνέχισε να λειτουργεί, με βάση τις ισχύουσες συνταγματικές ρυθμίσεις, όπως αυτές ερμηνεύθηκαν κατά καιρούς από το Ανώτατο Δικαστήριο.

Τα επόμενα χρόνια σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις στην κυπριακή πολιτειακή ζωή. Τις θέσεις των τριών Τουρκοκύπριων υπουργών που αποχώρησαν κατέλαβαν Ελληνοκύπριοι υπουργοί και οι αρμοδιότητες του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου μεταβιβάστηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο. Το Μάρτιο του 1965, με νόμο που θέσπισε η Βουλή, οι νομοθετικές αρμοδιότητες της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης μεταβιβάστηκαν στη Βουλή, οι αρμοδιότητές της επί εκπαιδευτικών, μορφωτικών και διδακτικών θεμάτων στο συνιστώμενο με βάση τον ίδιο νόμο Υπουργείο Παιδείας και οι υπόλοιπες διοικητικές της αρμοδιότητες στα άλλα συναφή υπουργεία.

Λόγω της έκρυθμης κατάστασης που ακολούθησε τα δραματικά γεγονότα του 1963 οι επόμενες βουλευτικές εκλογές δε διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 1965 αλλά στις 5 Ιουλίου 1970, αφού η θητεία των μελών της Βουλής παρατεινόταν κάθε χρόνο με σχετική νομοθεσία. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 και η τουρκική εισβολή της 20ής Ιουλίου 1974, η κατάληψη από τα τουρκικά στρατεύματα του 37% του κυπριακού εδάφους και η βίαιη εκδίωξη από τα σπίτια και τις περιουσίες του του ενός περίπου τρίτου του πληθυσμού είχαν ως συνέπεια την αναβολή και πάλι των βουλευτικών εκλογών. ‘Ετσι, οι επόμενες βουλευτικές εκλογές στην Κυπριακή Δημοκρατία διεξήχθησαν στις 5 Σεπτεμβρίου 1976.

Στις βουλευτικές περιόδους που ακολούθησαν η Βουλή ανέλαβε μια ακόμα αποστολή: τη θέσπιση, σε συνεργασία με την εκτελεστική εξουσία, ειδικής νομοθεσίας για την ισότιμη κατανομή των βαρών από την εισβολή και την κατοχή, καθώς και άλλων νομοθετικών μέτρων που στόχευαν στην ανόρθωση της οικονομίας του τόπου και στην ανακούφιση των εκτοπισθέντων, των παθόντων και των οικογενειών των αγνοουμένων. Έκτοτε συμμετέχει επίσης ενεργά, τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, στον αγώνα του λαού για εξεύρεση δίκαιης και βιώσιμης λύσης του κυπριακού προβλήματος.

Σημαντικό σταθμό στην ιστορία του κοινοβουλίου αποτελεί η απόφαση που έλαβε η Βουλή στις 20 Ιουνίου 1985 για αύξηση του αριθμού των βουλευτών σε ογδόντα, από τους οποίους οι πενήντα έξι εκλέγονται από την ελληνική κοινότητα και οι είκοσι τέσσερις από την τουρκική κοινότητα, για να διατηρείται η προβλεπόμενη από το σύνταγμα αναλογία του 70% προς 30%. Η απόφαση αυτή λήφθηκε κατ΄ επίκληση του δικαίου της ανάγκης, αφού το σύνταγμα επιτάσσει χωριστή πλειοψηφία Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων βουλευτών για τη σχετική τροποποίηση. Η αύξηση του αριθμού των βουλευτών επιβλήθηκε εκ των πραγμάτων, αφού, λόγω της διεύρυνσης των δραστηριοτήτων της Βουλής και της συμμετοχής της σε πολλούς διεθνείς κοινοβουλευτικούς οργανισμούς, ο αριθμός των πενήντα βουλευτών ήταν εξ αντικειμένου ανεπαρκής για την απρόσκοπτη λειτουργία του σώματος και ειδικά των κοινοβουλευτικών επιτροπών.

κύπρος αγγλία η κύπρος ελευθερώθηκε από την αγγλία 16 αύγουστος 1960 κύπρος